Bellen blazen. Ook als volwassene blijft het leuk om te doen. Nog enkele maanden geleden kocht een vriendin een flesje bellenblaas.
Buiten, rondom het Binnenwegplein, bliezen we de mooiste bellen en lachten we om ons moment van ‘kind-zijn’. Het roze-groen-paars van de bellen is betoverend. De kleine kindjes die met grote ogen toe stonden te kijken heb ik de rest van het flesje gegeven. Ik hoop dat ook zij op latere leeftijd de schoonheid nog hiervan in kunnen zien.

Nee, dan de Bubble Building! Geometrisch gevormde bakken vol met bellenblaas midden op het Karel Doormanhof. Bovenop de bakken met zeepsop liggen frames, die van de bakken getild kunnen worden. Bellen blazen voor volwassenen betekent: coördineren, met elkaar en tegelijkertijd het frame van de bak optillen en omhoog trekken, zodat tussen de bak op de grond en het frame in de lucht een ‘muur’ van zeepsop ontstaat.

Roze-groen-paars: ook hier weer de prachtige kleuren. Een klein wow is wat mij ontglipt. Want vol spanning en met gekromde tenen sta je te wachten op het moment waarop de zojuist opgebouwde muur – een klein stukje Bubble Building – weer zal verdwijnen. Een klein zuchtje wind, een iets te wilde beweging van een van de personen die het frame vasthoudt, en splash, de muur verdwijnt als sneeuw voor de zon.

En daar gaat het. De muur. Zo is het er, en zo is het er niet meer.
Waar het nu misging is niet te achterhalen. Maar dat maakt niet uit:
vol goede moed stappen enkele andere mensen op een van de bakken zeepsop af, spreken met elkaar af wanneer het frame opgetild gaat worden, en creëren enkele minuten na de vorige muur simpelweg weer een nieuwe muur.

Het meest tijdelijke gebouw ter wereld. Zo is het er, zo is het er niet meer. Het tovert een lach op de gezichten van de omstanders, en de verwonderde gezichten zijn zowel van kinderen als van volwassenen.
Dit magische zeepsopmoment is zowel betoverend voor jong als voor oud.

© Rosanne Dubbeld

Ga terug naar nieuws